HALOTHANE

موارد مصرف‌: هالوتان‌ به‌ عنوان‌ بيهوش‌كننده‌ براي‌ القاء و ادامه‌ بيهوشي‌ مصرف‌مي‌شود. هالوتان‌ همچنين‌ با مقاديرمصرف‌ كم‌ همراه‌ با ساير بيهوش‌ كننده‌هادر جراحي‌ سزارين‌ مصرف‌ مي‌شود.

 

فارماكوكينتيك‌: حداقل‌ غلظت‌ آلوئولي‌(MAC) هالوتان‌ هنگام‌ مصرف‌ با اكسيژن‌0/75% و هنگام‌ مصرف‌ با نيتروزاكسايدهفتاد درصد 0/29% است‌. ضريب‌ توزيع‌خون‌ به‌ گاز آن‌ 2/3 است‌. تا حدود 20%مقدار مصرف‌ آن‌ متابوليزه‌ مي‌شود. بين‌80 ـ 60 درصد آن‌ به‌صورت‌ تغيير نيافته‌ ازطريق‌ ريه‌ها دفع‌ مي‌شود.

 

موارد منع‌ مصرف‌: هالوتان‌ نبايد درصورت‌ وجود هيپرترمي‌ بدخيم‌، يرقان‌ باعلت‌ نامشخص‌ و سابقه‌ ابتلاء به‌ اين‌بيماري‌ها متعاقب‌ مصرف‌ قبلي‌ دارومصرف‌ شود.

 

هشدارها: 1 ـ در صورت‌ وجود عيب‌ كاركبد، يرقان‌ يا آسيب‌ حاد ناشي‌ از مصرف‌قبلي‌ هالوتان‌، تجويز هالوتان‌ بايد بااحتياط فراوان‌ صورت‌ گيرد.

2 ـ مصرف‌ هالوتان‌ در زايمان‌ واژينال‌توصيه‌ نمي‌شود، مگر آنكه‌ به‌ شل‌ شدن‌رحم‌ نياز باشد.

3 ـ هالوتان‌ ضربان‌ قلب‌ و نبض‌ وترشحات‌ بزاق‌ و دستگاه‌ تنفس‌ را كاهش‌مي‌دهد.

4 ـ هالوتان‌ به‌ ميزان‌ زيادي‌ عضله‌ قلب‌ رابه‌ اثرات‌ داروهاي‌ سمپاتوميمتيك‌،بخصوص‌ كاتكل‌ آمين‌ها، حساس‌ مي‌كند.اين‌ امر باعث‌ افزايش‌ خطر بروزآريتمي‌هاي‌ بطني‌ شديد مي‌گردد. داروهاي‌سمپاتوميمتيك‌ بايد با احتياط فراوان‌ ومقدار مصرف‌ كم‌ در بيماراني‌ كه‌ هالوتان‌دريافت‌ كرده‌اند، مصرف‌ شوند.

5 ـ بيماران‌ مبتلا به‌ فئوكروموسيتوم‌ ممكن‌است‌ بيشتر در معرض‌ خطر آريتمي‌ ناشي‌از مصرف‌ هالوتان‌ باشند.

 

عوارض‌ جانبي‌: هالوتان‌ ممكن‌ است‌ باعث‌سميت‌ كبدي‌ به‌صورت‌ يرقان‌ خفيف‌تانكروز كبدي‌ شود. داروهاي‌ بيهوش‌كننده‌ همچنين‌ ممكن‌ است‌ باعث‌ اختلال‌ درمهارتهاي‌ رواني‌ ـ حركتي‌ شوند. هذيان‌ وتوهم‌ بعد از بيهوشي‌ از عوارض‌ نسبتŠشايع‌ هالوتان‌ است‌. هيپوكسمي‌، كاهش‌فشارخون‌ و آريتمي‌ گذرا نيز ممكن‌ است‌بروز نمايد.

 

تداخل‌هاي‌ دارويي‌: مصرف‌ همزمان‌هالوتان‌ با آمينوگليكوزيدها، و عوامل‌ مهاركننده‌ عصبي‌ ـ عضلاني‌، موجب‌ تشديد شل‌شدن‌ عضلات‌ مي‌گردد. تجويز توأم‌ باتئوفيلين‌، تركيبات‌ تقويت‌ كننده‌ سيستم‌دوپاميني‌ مثل‌ لوودوپا و كاتكل‌ آمين‌ها(دوپامين‌، اپي‌نفرين‌، نوراپي‌ نفرين‌)،موجب‌ بروز، آريتمي‌ مي‌گردد مصرف‌توام‌ فني‌ توئين‌ با هالوتان‌ ممكن‌ است‌ باعث‌افزايش‌ سميت‌ كبدي‌ ناشي‌ از هالوتان‌شود.

 

نكات‌ قابل‌ توصيه‌: 1 ـ قبل‌ از تجويز دارو، ازعدم‌ مصرف‌ قبلي‌ دارو يا بروز عوارض‌نسبت‌ به‌ آن‌ در بيمار بايد اطمينان‌ حاصل‌شود.

2 ـ تكرار تجويز دارو در فاصله‌ زماني‌كمتر از 3 ماه‌ صحيح‌ نمي‌باشد.

 

مقدار مصرف‌:

بزرگسالان‌: به‌ منظور القاء بيهوشي‌ مقدارمصرف‌ بايد براي‌ هر فرد جداگانه‌ تعيين‌شود. براي‌ القاء بيهوشي‌ بتدريج‌ به‌ ميزان‌4 ـ 2 درصد همراه‌ با اكسيژن‌ يانيتروزاكسايد استفاده‌ مي‌شود و به‌ ميزان‌1/5 ـ 0/5 درصد براي‌ نگهداري‌ بيهوشي‌مصرف‌ مي‌شود.

كودكان‌: براي‌ القاء بيهوشي‌ به‌ ميزان‌

2 ـ 1/5 درصد استفاده‌ مي‌شود.

 

اشكال‌ دارويي‌:

For Inhalation : 250 ml / Bottle

 

IBUPROFEN

موارد مصرف‌: ايبوپروفن‌ در تسكين‌ درد والتهاب‌ روماتيسمي‌، انواع‌ آرتريت‌ (شامل‌آرتريت‌ جوانان‌) و ديگر اختلالات‌ عضلاني‌ـ اسكلتي‌ به‌كار مي‌رود. همچنين‌ دردردهاي‌ ملايم‌ تا متوسط نظير قاعدگي‌دردناك‌، دردهاي‌ و بعد از عمل‌ جراحي‌، تب‌و درد در كودكان‌ مصرف‌ مي‌گردد.

 

مكانيسم‌ اثر: ايبوپروفن‌ اثرات‌ ضد التهاب‌،ضد درد و ضد تب‌ خود را احتمالا از طريق‌مهار ساخت‌ پروستاگلاندين‌ها اعمال‌مي‌نمايد.

 

فارماكوكينتيك‌: ايبوپروفن‌ پس‌ از مصرف‌خوراكي‌ سريعŠ جذب‌ شده‌ و حداكثر غلظت‌سرمي‌ آن‌ بعد از 2 ـ 1 ساعت‌ ايجادمي‌گردد. 99 درصد دارو به‌ پروتئين‌هاي‌پلاسما متصل‌ گشته‌ و در كبد متابوليزه‌مي‌گردد. نيمه‌ عمر آن‌ 2 ـ 1/8 ساعت‌ بوده‌و از راه‌ ادرار دفع‌ مي‌شود.

 

موارد منع‌ مصرف‌: ايبوپروفن‌ در بيماران‌داراي‌ سابقه‌ حساسيت‌ به‌ ASA يا ديگرداروهاي‌ NSAID و نيز در بيماراني‌ كه‌سابقه‌ حمله‌ آسم‌، آنژيوادم‌، كهير يا رينيت‌ناشي‌ از NSAIDs وجود دارد، نبايدمصرف‌ گردد.

 

هشدارها: 1 ـ در بيماران‌ دچار اختلالات‌كليوي‌، كبدي‌ يا قلبي‌ با احتياط و با حداقل‌ميزان‌ ممكن‌ به‌كار رود. در ضمن‌ عملكردكليه‌ بايد مرتبŠ كنترل‌ گردد.

2 ـ ايبوپروفن‌ در بيماران‌ دچار زخم‌ معده‌فعال‌ نبايد به‌كار رود و بهتر است‌ دربيماران‌ دچار زخم‌ گوارشي‌ يا سابقه‌ آن‌،از مصرف‌ اين‌ دارو پرهيز نموده‌ و درصورت‌ بروز صدمات‌ معدي‌ ـ روده‌اي‌مصرف‌ آن‌ قطع‌ گردد.

3 ـ اين‌ دارو در افراد سالمند با احتياطتجويز شود.

 

عوارض‌ جانبي‌: ناراحتي‌ دستگاه‌ گوارش‌نظير تهوع‌، اسهال‌ و گاهگاهي‌ خونريزي‌ وزخم‌ ممكن‌ است‌ ايجاد گردد. عوارض‌ ديگرشامل‌ واكنش‌هاي‌ آلرژيك‌، به‌ويژه‌آنژيوادم‌، برونكو اسپاسم‌ و بثورات‌جلدي‌، همچنين‌ سردرد، سرگيجه‌، گيجي‌،اختلالات‌ شنوايي‌ نظير وزوز گوش‌ و دفع‌خون‌ در ادرار مي‌باشد.

 

تداخل‌هاي‌ دارويي‌: مصرف‌ ايبوپروفن‌

به‌ همراه‌ مهار كننده‌هاي‌ آنزيم‌ تبديل‌

كننده‌ آنژيوتانسين‌ (ACE)، سبب‌ معكوس‌نمودن‌ اثر ضد فشار خون‌ آنها گرديده‌ ونيز خطر نارسايي‌ كليوي‌ و افزايش‌

پتاسيم‌ خون‌ احتمالا افزايش‌ مي‌يابد.ايبوپروفن‌ همراه‌ با داروهاي‌ ضد ميكروبي‌از دسته‌ كينولون‌ها خطر بروز تشنج‌ راافزايش‌ مي‌دهند. اثر داروهاي‌ پايين‌

آورنده‌ قند خون‌ سولفونيل‌ اوره‌، احتمالابوسيله‌ اين‌ دارو افزايش‌ مي‌يابد. مصرف‌همزمان‌ با سيكلوسپورين‌ خطر سميت‌كليوي‌ را افزايش‌ مي‌دهد. دفع‌ ليتيوم‌ واحتمالا متوتركسات‌ بوسيله‌ ايبوپروفن‌كاهش‌ يافته‌ و سميت‌ آنها افزايش‌

مي‌يابد.

 

نكات‌ قابل‌ توصيه‌: 1 ـ در بيماران‌ با سابقه‌زخم‌ در دستگاه‌ گوارش‌ بايد با احتياطمصرف‌ گردد.

2 ـ در صورت‌ بروز هر گونه‌ اختلال‌ دربينايي‌ بايد با پزشك‌ مشورت‌ شود، زيرااحتمال‌ بروز تنبلي‌ چشم‌ (آمبليوپاتي‌)وجود دارد.

3 ـ در بيماران‌ دچار اختلالات‌ قلبي‌، كاهش‌فشارخون‌، خيز يا اختلالات‌ انعقادي‌ و نيزتحت‌ درمان‌ با وارفارين‌ بايد با احتياطبه‌كار رود.

4 ـ مصرف‌ اين‌ دارو در كودكان‌ زير سن‌ 7سال‌ توصيه‌ نمي‌شود.

 

مقدار مصرف‌:

بزرگسالان‌: ابتدا به‌ ميزان‌ g/day 1/8 ـ 1/2(در 4 ـ 3 مقدار منقسم‌) و ترجيحŠ بعد از غذامصرف‌ مي‌گردد. در صورت‌ نياز حداكثرتا g/day 2/4 به‌كار مي‌رود. مقدار مصرف‌نگهدارنده‌ دارو g/day 1/2 ـ 0/6 است‌.

كودكان‌: در كودكان‌ 20mg/kg/day به‌صورت‌ منقسم‌ و در آرتريت‌ جوانان‌ تا40mg/day مصرف‌ مي‌شود.

 

اشكال‌ دارويي‌:

Coated Tablet : 200 mg, 400 mg

Oral Suspension : 100 mg / 5 ml

 

INDOMETHACIN

موارد مصرف‌: ايندومتاسين‌ براي‌ كنترل‌درد و التهاب‌ متوسط تا شديد دربيماريهاي‌ روماتيسمي‌ و اختلالات‌ حادعصبي‌ ـ عضلاني‌ ديگر به‌كار مي‌رود.همچنين‌ در درمان‌ نقرس‌ حاد، قاعدگي‌دردناك‌ و براي‌ بستن‌ مجراي‌ شرياني‌ درنوزاد مصرف‌ مي‌گردد.

 

مكانيسم‌ اثر: ايندومتاسين‌ يك‌ داروي‌ ضدالتهابي‌ قوي‌ است‌ كه‌ با مهار ساخت‌پروستاگلاندين‌ها اثر خود را اعمال‌مي‌نمايد. اين‌ دارو همچنين‌ تحرك‌ و انتقال‌پلي‌ مرفونوكلئرها به‌ ناحيه‌ ملتهب‌ را مهارمي‌كند.

 

فارماكوكينتيك‌: ايندومتاسين‌ بعد ازمصرف‌ خوراكي‌ بخوبي‌ و سريع‌ جذب‌مي‌گردد. مصرف‌ دارو همراه‌ با غذا زمان‌جذب‌ دارو را افزايش‌ مي‌دهد. در مايعات‌بدن‌ و از جمله‌ CSF وارد مي‌شود. دارومتابوليسم‌ كبدي‌ وسيع‌ داشته‌ و عمدتŠ ازطريق‌ صفرا دفع‌ مي‌گردد. نيمه‌ عمر داروبه‌طور متوسط 4/5 ساعت‌ است‌.

 

موارد منع‌ مصرف‌: در بيماران‌ با سابقه‌حساسيت‌ به‌ ASA يا ديگر داروهاي‌ ضدالهتاب‌ غير استروئيدي‌ (NSAIDs)، دربيماران‌ با زخم‌ معده‌ فعال‌ و فرم‌ شياف‌ آن‌در بيماران‌ دچار هموروئيد يا التهاب‌راست‌ روده‌ و مقعد نبايد مصرف‌ شود.

 

هشدارها: 1 ـ ايندومتاسين‌ در افراد مسن‌،حالات‌ آلرژيك‌، صرع‌، پاركينسون‌ واختلالات‌ رواني‌ بايد با احتياط مصرف‌شود.

2 ـ در مصرف‌ طولاني‌ مدت‌ انجام‌ معاينات‌چشم‌ و خون‌ توصيه‌ مي‌گردد.

3 ـ در بيماران‌ مبتلا به‌ اختلالات‌ كليوي‌،قلبي‌، كبدي‌ و نيز گوارشي‌ با احتياط مصرف‌گردد و در صورت‌ بروز ضايعه‌ يا زخم‌ دردستگاه‌ گوارش‌ مصرف‌ دارو قطع‌ شود.

 

عوارض‌ جانبي‌: اختلالات‌ دستگاه‌ گوارش‌شايع‌ است‌. تهوع‌ و اسهال‌ و گاهگاهي‌خونريزي‌ و زخم‌ گوارشي‌ ممكن‌ است‌بروز نمايد. سردرد، گيجي‌، احساس‌ سبكي‌سر و بندرت‌ خواب‌ آلودگي‌، اغتشاش‌ يابيخوابي‌، تشنج‌، اختلالات‌ رواني‌،افسردگي‌ و سنكوپ‌، اختلالات‌ خوني‌(به‌ويژه‌ كاهش‌ پلاكت‌ها)، افزايش‌فشارخون‌ و نيز افزايش‌ قند خون‌، تاري‌ديد، رسوب‌ در قرنيه‌ و نوروپاتي‌ محيطي‌ممكن‌ است‌ بروز نمايد. مصرف‌ دارو از راه‌مقعد ممكن‌ است‌ موجب‌ تحريك‌ ناحيه‌ شده‌و خونريزي‌ گهگاه‌ ايجاد نمايد.

 

تداخل‌هاي‌ دارويي‌: ايندومتاسين‌ با اثركاهنده‌ فشارخون‌ داروهاي‌ مهاركننده‌آنزيم‌ تبديل‌ كننده‌ آنژيوتانسين‌ (ACE)،مقابله‌ نموده‌ و خطر بروز نارسايي‌

كليوي‌ و هيپركالمي‌ را افزايش‌ مي‌دهد.مصرف‌ همزمان‌ با داروهاي‌ ضد ميكروبي‌از دسته‌ كينولون‌ها، خطر بروز تشنج‌ راافزايش‌ مي‌دهد. اثر داروهاي‌ سولفونيل‌اوره‌ احتمالا توسط اين‌ دارو افزايش‌مي‌يابد. ايندومتاسين‌ دفع‌ متوتركسات‌ واحتمالا ليتيوم‌ را كاهش‌ مي‌دهد. مصرف‌ايندومتاسين‌ به‌ همراه‌ سيكلوسپورين‌

و يا داروهاي‌ مدر خطر سميت‌ كليوي‌ راافزايش‌ مي‌دهد. ايندومتاسين‌ با اثرداروهاي‌ مدر مقابله‌ نموده‌، خطر بالارفتن‌پتاسيم‌ خون‌ را در صورت‌ مصرف‌همزمان‌ با داروهاي‌ مدر نگهدارنده‌

پتاسيم‌ افزايش‌ داده‌ و همراه‌ با تريامترن‌گاهگاهي‌ سبب‌ كاهش‌ عملكرد كليه‌مي‌گردد.

 

نكات‌ قابل‌ توصيه‌: 1 ـ مصرف‌ اين‌ دارو فقطدر كودكاني‌ توصيه‌ مي‌شود كه‌ به‌داروهاي‌ با سميت‌ كمتر جواب‌ نداده‌ يا آنهارا تحمل‌ ننمايند.

2 ـ در افراد مسن‌ خطر بروز عوارض‌جانبي‌ مربوط به‌ CNS به‌ويژه‌ اغتشاش‌شعور بيشتر است‌.

3 ـ مصرف‌ اين‌ دارو در كودكان‌ توصيه‌نمي‌شود.

 

مقدار مصرف‌: ايندومتاسين‌ از راه‌

خوراكي‌ در بيماري‌هاي‌ روماتيسمي‌

200mg/day ـ 50 در مقادير منقسم‌ همراه‌

با غذا مصرف‌ مي‌گردد. در نقرس‌ حاد250mg/day ـ 150 در مقادير منقسم‌

و در قاعدگي‌ دردناك‌ تا 75mg/day به‌كارمي‌رود. شياف‌ ايندومتاسين‌ بميزان‌

100 ميلي‌گرم‌ شبها و در صورت‌ نيازهنگام‌ صبح‌ نيز استعمال‌ مي‌گردد. درمان‌تركيبي‌ از فرم‌ خوراكي‌ و استعمالي‌ باحداكثر تا ميزان‌ mg/day 200 ـ 150 انجام‌مي‌شود.

 

اشكال‌ دارويي‌:

Capsule : 25 mg

Tablet SR : 75 mg

Suppository : 50 mg, 100 mg

 

ISOFLURANE

موارد مصرف‌: ايزوفلوران‌ به‌ عنوان‌بيهوش‌ كننده‌ براي‌ القاء و ادامه‌ بيهوشي‌مصرف‌ مي‌شود. ايزوفلوران‌ همچنين‌ بامقادير مصرف‌ كم‌ به‌ عنوان‌ ضد درد دراعمال‌ جراحي‌ زنان‌ و زايمان‌ و براي‌ اعمال‌جراحي‌ كه‌ در آنها به‌ بيهوشي‌ كامل‌ بيمارنياز نيست‌، مصرف‌ مي‌شود.

 

فارماكوكينتيك‌: حداقل‌ غلظت‌ آلوئولي‌(MAC) ايزوفلوران‌ هنگام‌ مصرف‌ بااكسيژن‌ 1/15% و هنگام‌ مصرف‌ بانيتروزاكسايد هفتاد درصد 0/5% است‌.ضريب‌ توزيع‌ خون‌ به‌ گاز آن‌ 1/43 است‌.تا حدود 0/17% مقدار مصرف‌ آن‌متابوليزه‌ مي‌شود. حدود 95% آن‌به‌صورت‌ تغيير نيافته‌ از طريق‌ ريه‌ها دفع‌مي‌شود.

 

موارد منع‌ مصرف‌: در صورت‌ وجودهيپرترمي‌ بدخيم‌، و يا سابقه‌ ابتلاء به‌ آن‌نبايد مصرف‌ شود.

 

هشدارها: 1 ـ ايزوفلوران‌ با غلظت‌هاي‌بيهوش‌ كننده‌ ممكن‌ است‌ باعث‌ شل‌ شدن‌رحم‌ شود.

2 ـ ايزوفلوران‌ ضربان‌ قلب‌ و نبض‌ رابويژه‌ در بيماران‌ جوان‌تر افزايش‌

مي‌دهد.

 

عوارض‌ جانبي‌: تضعيف‌ پيشرونده‌ تنفس‌،افت‌ فشارخون‌ و شل‌ شدن‌ عضله‌ صاف‌رحم‌ از عوارض‌ مهم‌ دارو مي‌باشند.

 

تداخل‌هاي‌ دارويي‌: مصرف‌ همزمان‌ اين‌دارو با آمينوگليكوزيدها، و عوامل‌ مهاركننده‌ عصبي‌ ـ عضلاني‌، موجب‌ تشديد شل‌شدن‌ عضلات‌ مي‌گردد تجويز توأم‌ باتركيبات‌ تقويت‌ كننده‌ سيستم‌ دوپاميني‌مثل‌ لوودوپا و كاتكل‌ آمين‌ها (دوپامين‌،اپي‌نفرين‌، نوراپي‌ نفرين‌)، موجب‌ بروز،آريتمي‌ مي‌گردد. مصرف‌ توام‌ فني‌ توئين‌ باايزوفلوران‌ ممكن‌ است‌ باعث‌ افزايش‌سميت‌ كبدي‌ ناشي‌ از دارو شود.

 

نكات‌ قابل‌ توصيه‌: 1 ـ ايزوفلوران‌ عملكردقلب‌ را در بزرگسالان‌ تضعيف‌ نمي‌كند،ولي‌ فشار خون‌ را به‌ دليل‌ انبساط عروق‌محيطي‌ كاهش‌ مي‌دهد.

2 ـ در صورت‌ مصرف‌ ايزوفلوران‌ براي‌ادامه‌ بيهوشي‌، توصيه‌ مي‌شود غلظت‌ آن‌به‌ كندي‌ افزايش‌ يابد.

مقدار مصرف‌: براي‌ القاء بيهوشي‌ بتدريج‌از 3 ـ 0/5 درصد به‌ همراه‌ اكسيژن‌ و يامخلوط اكسيژن‌ و نيتروز اكسايد و به‌عنوان‌ ادامه‌ دهنده‌ بيهوشي‌ 3/5 ـ 1 درصددر مخلوط گازهاي‌ اكسيژن‌ ونيتروزاكسايد تجويز مي‌شود. در صورت‌استفاده‌ از گاز اكسيژن‌ به‌ تنهايي‌ ممكن‌است‌ به‌ ميزان‌ اضافه‌ 1 ـ 0/5 درصد نيازباشد. در اعمال‌ جراحي‌ سزارين‌ 0/75 ـ0/5 درصد در مخلوط اكسيژن‌ و نيتروزاكسايد استفاده‌ مي‌شود.

 

اشكال‌ دارويي‌:

For Inhalation (100 ml)

 

KETAMINE

موارد مصرف‌: كتامين‌ به‌ عنوان‌ يك‌ بيهوش‌كننده‌ عمومي‌ براي‌ اعمال‌ جراحي‌ ياتشخيص‌ كوتاه‌ مدت‌ كه‌ به‌ شل‌ شدن‌عضلات‌ اسكلتي‌ نياز ندارند، مصرف‌مي‌شود. كتامين‌ همچنين‌ به‌ عنوان‌ داروي‌كمكي‌ همراه‌ با ساير داروهاي‌ بيهوش‌كننده‌ مصرف‌ مي‌شود.

 

مكانيسم‌ اثر: كتامين‌ احتمالا با مهارپيام‌هاي‌ عصبي‌ آوران‌ دريافت‌ درد وكاهش‌ فعاليت‌ نخاع‌ اثرات‌ خود را اعمال‌مي‌كند.

 

فارماكوكينتيك‌: كتامين‌ به‌ سرعت‌ در تمام‌بافت‌هاي‌ بدن‌ از جمله‌ مغز توزيع‌ مي‌شود.متابوليسم‌ آن‌ كبدي‌ است‌ و نيمه‌ عمر دفعي‌آن‌ 3 ـ 2 ساعت‌ است‌. شروع‌ اثر آن‌ بعد ازتزريق‌ وريدي‌ 30 ـ 15 ثانيه‌ و بعد از تزريق‌عضلاني‌ 4 ـ 3 دقيقه‌ است‌. مدت‌ اثر داروبعد از تزريق‌ وريدي‌ حدود 10 ـ 5 دقيقه‌ وبعد از تزريق‌ عضلاني‌ حدود 25 ـ 12 دقيقه‌است‌. زمان‌ هوشيابي‌ از دارو سريع‌ است‌ ودفع‌ دارو به‌طور عمده‌ كليوي‌ است‌.

 

موارد منع‌ مصرف‌: مگر در موارد بسيارخاص‌، كتامين‌ در صورت‌ وجود بيماري‌شديد قلبي‌ ـ عروقي‌، افزايش‌ شديد فشارخون‌، انفاركتوس‌ اخير ميوكارد، حمله‌قلبي‌، ضربه‌ مغزي‌، خونريزي‌ يا توده‌داخل‌ جمجمه‌اي‌ و يا هر حالتي‌ كه‌ به‌افزايش‌ قابل‌ توجه‌ فشار خون‌ منجر شود،نبايد مصرف‌ شود.

 

هشدارها: كتامين‌ در صورت‌ وجود آسيب‌چشم‌، افزايش‌ فشار مايع‌ مغزي‌ ـ نخاعي‌،افزايش‌ فشار داخل‌ چشمي‌، اختلالات‌رواني‌ مانند اسكيزوفرني‌ و يا تيروئيدسمي‌ بايد با احتياط فراوان‌ تجويز شود.

 

عوارض‌ جانبي‌: افزايش‌ فشارخون‌، تاكي‌كاردي‌، حركات‌ عضلاني‌ تونيك‌ و كلونيك‌و لرزش‌ از عوارض‌ جانبي‌ شايع‌ كتامين‌هستند.

 

نكات‌ قابل‌ توصيه‌: 1 ـ از آنجايي‌ كه‌ تجويزكتامين‌ ممكن‌ است‌ باعث‌ ايجاد تهوع‌ واستفراغ‌ شود، معده‌ بيمار در هنگام‌ تجويزدارو بايد خالي‌ باشد.

2 ـ بدليل‌ افزايش‌ ترشح‌ بزاق‌ و مخاط،تجويز آتروپين‌ و يا اسكوپولامين‌ قبل‌ ازبيهوشي‌ توصيه‌ مي‌شود.

3 ـ براي‌ جلوگيري‌ از ايجاد آپنه‌، ضعف‌تنفسي‌ و يا افزايش‌ فشار خون‌، تزريق‌وريدي‌ كتامين‌ بايد آهسته‌ و طي‌ مدت‌ يك‌دقيقه‌ انجام‌ گيرد.

4 ـ مصرف‌ مكرر كتامين‌ ممكن‌ است‌ باعث‌ايجاد مقاومت‌ به‌ اثرات‌ دارو در بيمارگردد.

 

مقدار مصرف‌: به‌ منظور القاء بيهوشي‌عمومي‌ در بزرگسالان‌ يا كودكان‌

2 mg/kg ـ 1 به‌صورت‌ وريدي‌ يا

10mg/kg ـ 5 به‌صورت‌ عضلاني‌ تجويزمي‌گردد. از طريق‌ انفوزيون‌ آهسته‌

داخل‌ وريدي‌ در جراحي‌هاي‌ طولاني‌

مدت‌ و القاء بيهوشي‌ كلا به‌ ميزان‌

2mg/kg ـ 0/5 و مقدار مصرف‌ نگهدارنده‌0/05mg/kg/min ـ 0/01 است‌. حداكثرمقدار مصرف‌ تا 4/5 mg/kg از راه‌ تزريق‌وريدي‌ و تا 13 mg/kg به‌صورت‌ تزريق‌عضلاني‌ است‌.

 

اشكال‌ دارويي‌:

Injection (As HCL) : 500 mg / 10 ml